Çeviri

Freud’un “geçmişin histerik ifşasındaki müphemliğe” ilişkin yorumlarından yola çıkan Lacan, histeriğin belleğindeki boşlukları, bilinçdışının -hakiki analitik çalışma esnasında yeniden keşfecek- tipik tezahürleri olarak yorumlamıştır (Lacan 1977e). Lacan’a göre, “bilinçdışı, somut söylemin… öznenin bilinçli söyleminin sürekliliğini yeniden tesis etmesi için onun kendisinin tasarrufunda olmayan kısmıdır.” ve psikanalizin amacı hastaya, bu “sansürlü bölümlerin” hakikatinin nerede gömülü olduğunu […]

Yazan: Paola Malquori   Lacan, Arzu ve Yorumu seminerinin 13 Mayıs 1959 tarihli oturumunda, analistin işlevi ve analizin anlamı üzerine düşünürken, sürekli diyalektik bir kayma içinde bulunan analitik hareket sorununu gündeme getirir.Bir klinik vakadan hareketle şu soru sorulabilir:Arzu, arzulayan özne ve çevresindeki dünya arasındaki ilişki nedir?Çünkü arzu, her şeyden önce bir düzensizlik olarak ortaya çıkar

Kaygı ve Arzu: Gerçeğe Açılan Bir Pencere Eva Orlando Çarp,Sonsuza dek çarp.Eşiğin aldatmacasına.Mühürlenmiş kapıya,Boş cümleye…Tutan elde,Orada olmayan bir eli tutan elde. -Yves Bonnefoy Giriş Arzunun paradoksu vardır. Bu paradoks, konuşan varlığı (parlêtre), arzu ile söz arasındaki uyumsuzlukla hesaplaşmaya, bununla baş etmenin bir yolunu bulmaya zorlar. Fakat aynı zamanda, Öteki’nin arzusunun bilmecesi karşısında ortaya çıkan kaygının

La Bohème operasının dördüncü perdesinde Mimi ölmek üzeredir ve üşüdüğünü söyler: “Ellerim hiç ısınmayacak mı? Keşke bir kürk manşonum olsaydı…” Hemen ardından Musetta küpelerini çıkarır ve şöyle der: “Belki de bu, onun son arzusu.”Burada önemli olan yalnızca Mimi’nin ellerini ısıtmak değildir. Asıl önemli olan şey, ölmek üzere olan bir bedende hâlâ bir arzunun konuşuyor olmasıdır.Çünkü

Diğer söylemler arzunun paradokslarını taşıyamadıkları için evrensel bir bilgi içinde kapanış üretirler.Analitik söylem ise bunun tersine, olumsallık aracılığıyla, konuşan-varlığın tam olmayan hakikati yerine bir bilgi yazar.Freud’un hakikatle olan aşkına rağmen, Lacan’la birlikte şunu söyleyebiliriz:Psikanaliz, “cinsel ilişkinin olmadığını görmemek” üzerine kurulu doğru görüşe (orthodoxa) karşı, kipsel ve paradoksal bir doğru söyleyiş sunar.Çünkü evrensel bir doğru görüş

Psikanalizin başlangıcını konuşmak için veya özellikle arzuların neler olduğunu anlayabilmek için, bir analizin amacının ne olabileceği göze uydurmaması gerekir. Eğer Aristoteles’e düşüncelerini son belirli bir hareketin başlangıcında zaten mevcutsa, amacı da bize bir analizin başlangıcı veya başlangıçlarını nasıl ele alacağımızı konusunda rehberlik ettirmek olarak düşünebiliriz. Çünkü burada farklı aşamalarda birden fazla başlangıç söz konusu.Lacan 1964

Psikanaliz bağlamında Lacan’ın 1976’da kullandığı ‘aciliyet’ terimi, söylendiğinden fazlasını ima eder; kendi yankılarıyla konuşur. Bir bakıma başka ‘bio-loji’ dir. Terim yaşamı sürdürmeye yönelik tıbbı aciliyetler alanından ödünç alınmıştır; psikanalize taşındığında ise orada ‘hayati’ olanı gösterir. Psikanaliz, onu yapan kişi için hayati bir şeydir.  Tıpkı ‘bu hayati’ dediğimizde olduğu gibi. Bugün artık biliyoruz ki insan yaşamı,